Το διπλό βιβλίο ανήκει σε άλλο σημείο της πολυκύμαντης διαδρομής του συγγραφέα. Εχει πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα το 1974, με τη μεταπολίτευση, και η επιστροφή του γιορτάζεται μέσα στο κλίμα εκείνης της περιόδου «σαν την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα», όπως είχε γραφεί. Το διπλό βιβλίο εκδίδεται πρώτη φορά το 1976 από τις εκδόσεις Εξάντας, κυκλοφορεί σε δεύτερη έκδοση ξανακοιταγμένη από τον συγγραφέα στις εκδόσεις Κείμενα το 1977 και την ίδια χρονιά ανατυπώνεται από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ενώ γίνεται ανάρπαστο από ένα ευρύτερο καλλιεργημένο κοινό πέραν πολιτικών πεποιθήσεων που αναγνωρίζει τον Δημήτρη Χατζή ως σύμβολο των παθών που δημιούργησε ο πολιτικός και πνευματικός διχασμός και φυσικά ως εξαίρετο τεχνίτη του λόγου. Τα χρόνια που ακολούθησαν την επιστροφή του, από το 1974 ως το 1981, οπότε πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων, είναι γεμάτα δράση, συγγραφική και διδακτική προσφορά, ανησυχία για τις εξελίξεις που εκφραζόταν μέσα σε ποικίλα κείμενα και συμμετοχή σε πολιτιστικές κινήσεις. Μέσα σε αυτή την περίοδο εξέδωσε, εκτός από Το διπλό βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων Σπουδές και τη συλλογή Θητεία με παλαιότερα κείμενα (1945-1950), ενώ το 1980 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό «Το πρίσμα», τριμηνιαία έκδοση για την παγκόσμια σύγχρονη λογοτεχνία. Τα γραπτά του, μελέτες τέχνης, φιλολογικά δοκίμια και δημοσιογραφικά κείμενα, απομένει ακόμη να συγκεντρωθούν. «Η θητεία μου στη δημοσιογραφία» έχει γράψει ο ίδιος «ήταν, νομίζω, ακόμη ένα σκαλοπάτι προς τη λιτή έκφραση του συγκεκριμένου».